حس یک پرواز محض
ثانیه ها از مشتم می چکند
لیز و لغزنده
لحظه های معصومی که آب می شوند
قطرات زلال آمال من
که می شد باران شوند تن کویری ام را
آوخ
که من سیر تشنگی ام
ولی تو باور کن خاتون
من برای سر کشیدن جرعه جرعه ی وجودت
تا آسمان دست درازی می کنم
خواب کردن ساعت خدا با من
تر کردن لب احساسم با تو
نوزده اسفند هشتاد و هشت
دیر کرده ایی رویای من
باور کن ، شوق دیدار توست
که بیداری را تاب می آورم
به شوق رسیدن شب
سکوت
خواب
رویــــــــا ...
پرسه زدن در کوچه های خواب
بدون حضور تو ؟
نـــــــه
نشانی ات را بده
من از بیم ندیدنت چشم باز نمی کنم
بیا که تنم را عادت داده ایی به عطر تنت
بیا که نیاز را شعله ور کرده ایی در قعر وجودم
بیا که نبض دستانت عجین شده با من
بیدار نمی شوم ... تا بیایی
تنها سهم من از تو
همین نوازشیست که تا صبح ، می نوازد روحم را
تو معجزه ایی که در شب ، رویا
و در صبح عین حقیقتی
دیر کرده ایی رویای من
بیـــــــــــــــــا
شهریور هشتادو هشت
آنقدر صبر کردم
که غوره حلوا شد
حلوای خودم
بیست و نهم شهریور هشتاد و هشت
گفتی بغض آسمان که باز شد
من جایی لبخند می زنم
به تو نگفتم آسمان نا گفته های مرا می بارد ؟
تابستان هشتاد و هشت
باید بروم تا برای لبخنددلی دعای باران کنم
آخر دیریست آسمان را هم هوس لمس این خاک نیست
بیچاره ما که از شر زمین
دست به دامان آسمان شدیم
تابستان هشتاد و هشت
در زمینی که دل صاف در آن یافت نیست
آسمان صاف به چه کار آید ؟
زمینیها خاکستری اند
آسمان آبی را چه سود ؟
گرد نفرت ، غبار غم بر تن خاکیان
بلعیدن همین ذرات آلوده را غنیمتیست
...
شانزدهم تیر هشتاد و هشت
به دیوار تکیه می کنیم
غافل از این که او هم تکیه گاه می خواهد ...
بیست و ششم خرداد تلخ
...................
این چی ؟
اینم غیر مجازه ؟
لینک غیر مجاز
من غیر مجاز
پس کی به من مجوز بودن می دهید ؟
هر روز برگی از درخت علاقه
با حسرت روی زمین می نشیند
کاش باد ویرانگر باغ را می فهمید
درخت را می شناخت
شکوفه را باور داشت ...
و نسیمی می شد خنک
در فضای آبی
کاش برگهای احساس
در آغاز فصل سبز
زرد نمی شد
دل باغ می لرزد
از اندیشه ی بی داد باد
و
خشکیدن ریشه ی درخت علاقه
دل باغ بارها فریاد و زوزه ی باد را
در لابلای خش خش برگهای احساسش مخفی نمود
...
می خواهم دوباره سبز شوم
او موسم دلنواز
من باغ پر شکوفه
چهارشنبه سیزدهم خرداد هشتادو هشت
نگاه من ، نگاه اشتیاق من
چشم در راه است هنوز
رسید مژده ی بهار و فصل سبز
اما دلم ، بی تاب بی تاب است هنوز
روز است و نور است و دریغ
اینجا شب تار است هنوز
در زیر تیغ آفتاب
من زیر بارانم هنوز
فریاد زد روح و تنم
پس کی رسد نوبت به من
کو سهم من از این بهار
آمد ندا از آن دیار
بنشین دلا ، کم شکوه کن
تعبیر خواب ، زود است هنوز
هفدهم فروردین هشتاد و هشت
گذشت سال دلهره و دغدغه
تشنگی زمین
بد قولی باران
قهر باد
و باز
هوای آلوده به غبار غم
باز عطش خاک و خاکیان
نه بهاری سبز
نه زمستانی سپید
هوا گرم است
دلها سرد
بهار در راه است
این را تقویم گفت ...
فرش سبز زمین
سقف آبی آسمان
عطر یاس
و
ترانه ی بلبلان را
دلیل این ادعا خواند
چه کسی می داند ؟
شاید باغ پر گل
گواهی داد که گل لبخند بنشاند
به لب سرخ احساس آدمها
شاید ستاره های روشن
گواهی دادند به روشنی آسمان دلها
شاید آفتاب دلچسب
گواهی داد به گرمای وجودمان
و شاید دریای آبی
تضمین کرد موج آرام آرزوها را
بر ساحل قلبهای منتظر
چه حس خوبی به من داد
ترانه ی روح نواز خیال
چه مست شدم از شراب گوارای امید
می رود گامهایم
به شوق رسیدن آغاز
دوازدهم اسفند هشتاد و هفت
ببار دانه ی سپید
ببار بر لحظات شوم
ببار بر سر و روی خاکیان دلمرده
بر این خشک زار
بر این زمین تشنه
نا پاکی و پلیدی را بشوی و آب کن
خاکستری و سیاه را
رنگی سپید بزن
لب احساسم را تر کن
گلوی روحم را سیراب کن
عطش دلم را فروآر
که من
تشنه ترین ریگ آفتاب سوخته ی این زمینم
ببار دانه ی سپید ...
نوزدهم بهمن هشتاد و هفت
از این هوای مسموم
از این هوای مردگی
از این بوی مشمئز کننده ی گندیده
از این ثانیه های سنگین
دچار نفرین آسمان و زمین شده ایم
دگر باد هم نمی وزد
از شرارتهای ما آدمها
زخمهایی که یک به یک سر باز کرده
و چرک و عفونت از حلق سرریز شده را
با دستمال ابریشمی پاک می کنیم
لبخند می زنیم و دروغ می گوییم
زیباترین واژه ها را به کثافت می کشیم
و دوست داشتن را از روی عادت نشخوار می کنیم
دیگر باران هم نمی بارد
برای شستشوی این همه فضولات ما زمینی ها
نفرین شدگانیم
نفرین شدگان
...
بهمن هشتاد و هفت
شماره می کنم آخرین دقایق پاییز را
و به انتظار خورشید از پس بلندترین شب سال
چال می کنم سیاهی شبهای رفته را
سپیدی روز
پاچیدن نور
تنها بهانه برای رسیدن به آرزوهای عقیم
آغاز حرکتی دایره وار
به سمت کوره راههای امید
و کوچه های پر تپش
باشد تا نگاه زخمی و دل خراشیده را
التیامی هر چند سطحی
...
کوتاه شد فاصله میان من و یلدا
شماره می کنم ...
سی ام آذر هزاروسیصد و هشتادو هفت
ای دل ساده
به انتظار کدامین ابر بارانی نشسته ای؟
آسمان اجاقش کور است
چله نشین کدام رویا شدی ؟
بیرون بیا از عمق رخوت انتظاری بیهوده
بر بند چشم را بر رویا
و بگشای بر حقیقت ایام
دل بی قرارت را
در سکوت و خلوت شب بیارام
پشت کن بر آیینه
دیگر آیینه هم تو را در خود راهی نیست
۸۷/۸/۷
باید بنویسم برایت
اما چگونه ؟
کو بهانه؟
حالا که می باری به خلوتم
و با بارش مهرت وجودم را خیس خواستن می کنی ؟
اما نه
نوشتن از تو را بهانه لازم نیست
تو خود خود بهانه ای
با تو دور ریختم خاطرات لزجم را
در حضور تو گم کردم تنهایی را
و تجربه می کنم خوابی آرام در سکوت را
من بی تو اما کنار تو مینشینم
و هم قدم با ثانیه ها
شب را می بلعم
من بی تو اما روبروی تو
طرح چشمانت را با دود سیگارم نقاشی می کنم
اصلا بیا با هم بنویسیم
این مداد آبی
این کاغذ سفید
و این همه بهانه برای نوشتن
بنویسیم از شب
بنویسیم تا صبح
بنویسیم از من و تو
تا خود ما
باز کن پنجره را
صبح دمید
چه شبی بود و چه فرخنده شبی
باز هم قصه بگو
تا به آرامش دل
سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم
در میان من و تو فاصله هاست
گاه می اندیشم
می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری
تو توانایی بخشش داری
دستهای تو توانایی آن را دارد
که مرا
زندگانی بخشد
چشمهای تو به من می بخشد
شور عشق و مستی
و تو چون مصرع شعری زیبا
سطر برجسته ای از زندگی من هستی
دفتر عمر مرا
با وجود تو شکوهی دیگر
رونقی دیگر هست
می توانی تو به من
زندگانی بخشی
یا بگیری از من
آنچه را می بخشی
من چه دارم که تو را در خور ؟
هیچ
من چه دارم که سزاوار تو ؟
هیچ
باز کن پنجره ، باز آمده ام
من پس از رفتنها ، رفتنها ؛
با چه شور و چه شتاب
در دلم شوق تو ، کنون به نیاز آمده ام “داستانها دارم
حمید مصدق
آرام بخواب
در شکل نرم یک رویا
وزن خود را بر روی سینه ام رها کن
اطراف ذهنت را خلوت کن
گرمای دلم را حس می کنی ؟
صدای به قول تو
تالاپ تولوپش را می شنوی ؟
مثل ساعت تنظیم می زند
می دانی که چرا ؟
این اولین شبیست که با هم
سر خوردیم
میان بستر رویا
.
چه زیبا شبی
دل تو خوابیده کنار دل من
غم من تکیه داده به باد
.
طعم انار گرفته رویا ی امشبم
سفر باید کرد
دو قدم مانده تا قاف....
ع ، ش !!
هدا رستمی
ورق می زنیم فصل دیگر را
تکرار می کنیم دلتنگی را
نفس می کشیم حسرت را
بو می کنیم نفرت را
خاطره می کنیم غزل را
اوق می زنیم علاقه را
.
زرد می شویم
کم رنگ می شویم
بی رنگ می شویم
محو می شویم
.
با توام پاییز
ای خواب بدون گریز
ای فصل حزن انگیز
ای بوی نم و خاک
ای زردی نا پاک
.
اگر به سرم آوار شوی
به چشمم خار
به دستم زنجیر
به پایم بند
به دلم زخم
باز هم
و
باز هم
سرم برای خطر درد می کند
چشمم به شب عادت می کند
دستم به ماه دراز می شود
پایم به راه باز می شود
دلم به دریا می زند
عشقم دل آتش می زند
.
و من
ورق می زنم فصلی دیگر را
شروع می شوم بودن را
پک می زنم حیات را
دود می کنم دلمردگی را
.
و آرزوهایم را
به ضریح آسمان دخیل می بندم
و
سبز می کنم زرد پاییز را
من قمار باز نیستم
شرط هم نمی بندم
فقط بازی می کنم
...
شروع کن
بشکن دل سربازم را
بزن پای اسبم را
ویران کن برجم را
کیشم کن
ماتم کن
اعدام کن شاهم را
...
من قمار باز نیستم
این فقط بازی بود
دیروز تو مرا به بازی گرفتی
امروز من تو را
حالا بگو
باز هم با من همبازی می شوی ؟
آن زمان که صدایت را در رگهایم تزریق میکردم
و احساسم را دود میکردم، تا چند جمله ای از تو
مرا از صباحی تا صباحی دیگر ایستاده نگاه دارد
امروز را نمی دیدم
امروز آری...
امروز که پیکرم میلرزد و دردش می گوید: "ترک نکن!"
امروز که اراده کردم تا زهر این عشق را از بدنم دور بریزم...
از پشت آن پنجره ی آبی به چه می نگری ؟
به کوچه های بی سلام خیره شدی ؟
یا به عابران نقاب دار ؟
به انتظار آفتاب نشسته ای
یا لمس باران را از پشت آن حصار فلزی می طلبی ؟
به سوی جاده ی بی عبور
یا کوچه ی پر هیاهو ؟
اصلا پنجره ات به کدامین سو باز است ؟
که هر صبح چشم می گشایی و چشمانت
می دود به سمت پنجره
بر خیز و قدم بگذار بر کو چه
برای دیدن تصویر قاب لازم نیست
